Blog > Komentarze do wpisu

Komunikowanie się w organizacji (II)

Model komunikowania się można przedstawiać w sposób bardziej lub mniej skomplikowany, w zależności od tego, na które elementy procesu komunikacji chcemy zwrócić szczególną uwagę. Można go zastosować do analizy komunikacji wewnętrznej (poziomej i pionowej) oraz zewnętrznej (np. z grupą klientów czy mediami).
 Ogólnie rzecz biorą komunikacja w swojej najprostszej postaci wygląda w ten sposób: 


Interlokutor      ↔          Komunikat        ↔         Interlokutor


Po uwzględnieniu różnorodnych kontekstów, model komunikowania się można wzbogacić o inne elementy, takie jak: konteksty sytuacyjne, kanały komunikacji, szumy, liczbę interlokutorów, kolejność przepływu znaczeń, rodzaje znaczeń, informację zwrotną. Można również rozmieścić kilka modeli komunikowania się w większej i bardziej złożonej strukturze dyskursu. Jednakże, jeżeli analizowanie procesu komunikowania się ograniczymy jedynie do elementów składowych, to poznamy mniej lub bardziej szczegółowo tylko strukturę procesu, czyli np. kto z kim komunikuje się, w jaki sposób i co jest zakłóceniem procesu, jakim kanałem komunikat jest dystrybuowany i do ilu osób jednocześnie. Należy zatem pójść krok dalej.  Dlaczego?

Otóż uwzględnianie w analizie procesu komunikowania się perspektyw: społecznej i kulturowej interlokutorów, pozwala na wybranie skutecznych strategii komunikacyjnych, uwzględniających np. różne poziomy kompetencji językowych, determinanty kulturowe, bariery wynikające ze struktur społecznych i statusów, itp. A zatem badanie struktury powinno być jedynie wstępną diagnozą ewentualnych problemów w komunikowaniu się w organizacji, ponieważ to uwzględnianie społecznych i kulturowych ograniczeń (zarówno organizacyjnych jak i w odniesieniu dla zewnętrznych grup odniesienia poszczególnych członków organizacji) jest sposobem na odnalezienie drogi prowadzącej do poprawy procesu komunikowania się w organizacji. Ilustracja poniżej przedstawia strukturę komunikacyjną uwzględniającą konteksty społeczno-kulturowe interlokutorów:

interlokutor

Mając to na uwadze warto teraz zastanowić się nad budowaniem sieci interliokutorów w ramach większych struktur zwanych dyskursami.

czwartek, 19 marca 2009, agnieszka-kowarska
Tagi: komunikacja

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: